<![CDATA[Graficzno - Poetyckie Forum - Nasz Świat Po drugiej Stronie Tęczy

<![CDATA[Graficzno - Poetyckie Forum - Nasz Świat Po drugiej Stronie Tęczy - Wszystkie działy]]> http://www.naszswiat.info/ Fri, 03 Sep 2010 20:39:04 +0000 MyBB <![CDATA[BOLESNA]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7528 Fri, 03 Sep 2010 17:21:19 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7528 nie chce już dźwigać smutku
co osiada na dłoniach pieszczących
puste łono. buntuje się krew, ma dość
bezpłodnych nocy, chce wydać owoc. za oknem
czai się lęk, codzienność pozostawia
wiele do życzenia. cierpliwość
ma granice, nawet ta anielska
zakłócana tylko prośbami
o cud.

autor:grafoman

[img]bolesna próbuje zasnąć. nie chce już dźwigać smutku co osiada na dłoniach pieszczących puste łono. buntuje się krew, ma dość bezpłodnych nocy, chce wydać owoc. za oknem czai się lęk, codzienność pozostawia wiele do życzenia. cierpliwość ma granice, nawet ta anielska zakłócana tylko prośbami o cud.[/img]]]> nie chce już dźwigać smutku
co osiada na dłoniach pieszczących
puste łono. buntuje się krew, ma dość
bezpłodnych nocy, chce wydać owoc. za oknem
czai się lęk, codzienność pozostawia
wiele do życzenia. cierpliwość
ma granice, nawet ta anielska
zakłócana tylko prośbami
o cud.

autor:grafoman

[img]bolesna próbuje zasnąć. nie chce już dźwigać smutku co osiada na dłoniach pieszczących puste łono. buntuje się krew, ma dość bezpłodnych nocy, chce wydać owoc. za oknem czai się lęk, codzienność pozostawia wiele do życzenia. cierpliwość ma granice, nawet ta anielska zakłócana tylko prośbami o cud.[/img]]]> <![CDATA[DreamZone]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7527 Fri, 03 Sep 2010 16:59:26 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7527 [Obrazek: 9etebp7e.png]

DreamZone

* DreamZone01-_UbM_4_DsC_-2010.part1

[Obrazek: 73f7ffef704f.gif]

* DreamZone01-_UbM_4_DsC_-2010.part2

[01] Miss Shiva feat. K - Just More (03:45)
[02] Swing feat. Dr. Alban - Sweet Dreams (Radio Mix) (03:30)
[03] Manian feat. Aila - Heaven (03:08)
[04] Manian feat. Aila - Turn The Tide (Cascada Remix) (04:40)
[05] La Bouche - S.O.S. (Monk's Energy Mix) (04:05)
[06] Kylie Minogue - Get Outta My Way (New Single) (03:38)
[07] Edward Maya feat. Vika Jigulina - Stereo Love (Scotty Remix Edit) (03:45)
[08] Keo feat. Ralflo - Give Me Your Love (Radio Edit) (02:54)
[09] Justin Bieber & Usher - Somebody To Love (Remix) (03:38)
[10] J.K. - My Radio (Stay In Tune Radio) (04:10)
[11] Dan Winter & Mayth - Dare Me (03:00)
[12] Chicane - Come Back (Radio Edit) (03:36)
[13] Cellmates - Died In Your Arms (Remix) (05:50)
[14] Alex Gaudino - I'm In Love (I Wanna Do It) (Wideboys Remix) (07:13)
[15] Cascada - Ready For Love (03:24)
[16] Bruno Mars - Just The Way You Are (New Single) (03:40)
[17] Bel Air Deejayz - Tu Fesses B'hook (03:33)
[18] Usher feat. Pitbull - DJ Got Us Falling In Love Again (03:40)
[19] One Republic - Marchin On (04:11)
[20] Jorge Gonzalez feat. Kayna - Chicas Walk (Radio Mix) (03:32)

]]> [Obrazek: 9etebp7e.png]

DreamZone

* DreamZone01-_UbM_4_DsC_-2010.part1

[Obrazek: 73f7ffef704f.gif]

Dance Arena

[Obrazek: katbdgyc.jpg]

]]>

Dance Arena

[Obrazek: katbdgyc.jpg]

]]> <![CDATA[Marcin Siegieńczuk]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7524 Fri, 03 Sep 2010 14:28:51 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7524 [Obrazek: 7fyxt8r8.jpg]

Marcin Siegieńczuk

TrackLista:
1. Niczego nie żałuję i płakać też nie będę
2. Nigdy mnie nie było
3. Aga jest naga
4. Zostaw mnie daj mi święty spokój
5. Czy to była miłość
6. Przed i po ślubie
7. Głowa do góry, zawsze jest jakieś wyjście
8. Kochaj całym sercem
9. Nikt tak nie całuje jak całujesz Ty
10. Otrzyj łzy Kochanie, szkoda życia na smutek
11. Osiemnaste urodziny, krok w poważne życie
12. Noc jak chwila z nią
13. Plaża Stogi
14. Żebyś Ty wiedziała
15. Wielki Czar
16. Proszę kochanie wróć do mnie
17. Zostaw mnie Sky Dee Joy RMX

Marcin Siegieńczuk

]]>

]]> <![CDATA[Moments of love]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7523 Fri, 03 Sep 2010 13:32:55 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7523 [Obrazek: Moments_of_love_izadong.jpg]

Moments Of Love 01]]> [Obrazek: Moments_of_love_izadong.jpg]

Moments Of Love 01]]> <![CDATA[Rozmowa o szczycie]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7514 Wed, 01 Sep 2010 19:18:34 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7514 Widzisz?
- Co?
- Ten szczyt.
- Tak.
- Dawno tam byłam,
warto byłoby powrócić…

Nie widać go całego,
zasłaniają go chmury.
Wszystko jest tam
wyjątkowe...

Jak gdyby dosięgało
bram nieba…
(mimo groźnych dróg).
Widzisz tę ścieżkę
prowadzącą na szczyt?
- Tak. Czy to droga
do szczęścia?
- Nie.
To ona jest szczęściem.
- Jak to? Przecież
jest stroma i niebezpieczna!
- Kochałaś kiedyś?
- Nie…

- Pokochaj – zrozumiesz.]]> Widzisz?
- Co?
- Ten szczyt.
- Tak.
- Dawno tam byłam,
warto byłoby powrócić…

Nie widać go całego,
zasłaniają go chmury.
Wszystko jest tam
wyjątkowe...

Jak gdyby dosięgało
bram nieba…
(mimo groźnych dróg).
Widzisz tę ścieżkę
prowadzącą na szczyt?
- Tak. Czy to droga
do szczęścia?
- Nie.
To ona jest szczęściem.
- Jak to? Przecież
jest stroma i niebezpieczna!
- Kochałaś kiedyś?
- Nie…

- Pokochaj – zrozumiesz.]]> <![CDATA[RYMOWANKI... 1]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7509 Tue, 31 Aug 2010 19:46:40 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7509 [Obrazek: fn4cjqsq.gif]

Mam dzisiaj doła oraz migrenę
Czy jest ktoś chętny?... Zaraz zamienię
Na dobre chwile... szczęście radosne
Na czułą bliskość... szaloną wiosnę

Nie ma chętnego... nikt się nie zgłosił
Cóż... nie ma sensu dłużej się prosić
Takie jest życie... smutek nie w cenie
Wyśpię się... dzisiaj na jutro zmienię

Napisany, 24 lipca 2010 r.

]]>

Napisany, 24 lipca 2010 r.

]]> <![CDATA[SATYRA NA LENIWYCH CHŁOPÓW]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7505 Tue, 31 Aug 2010 15:29:24 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7505 [Obrazek: z4xeiuup.gif]

Średniowiecze – czas odległy
Powstał wtedy utwór pewny
Anonimem autor jego
Zastanawiam się dlaczego?

Wiersz uważniej przeczytałam
I olśnienia wnet dostałam
Chłop, to przecież jest mężczyzna
Coś ma z lenia... Czy się przyzna?

Cóż... zaprzeczył... rzecz wiadoma
I spróbował mnie przekonać
Że się stara tak jak może
I jak wół prawdziwy orze

Pytam siebie... Czyż się mylę?
Pomyślałam dłuższą chwilę
Wzięłam kajet... pióro wzięłam
I zabrałam się do dzieła

Mamy piątek... z pracy wracam
W kuchni żwawo się obracam
Bo niedługo On zawita
I o obiad będzie pytał

Później spocznie... ma zajęcia
Ja wśród brudnych garów piękna
Zmywam... ścieram... Jest porządek!
Nastał wieczór... minął piątek

Późny ranek... jest sobota
Ogarnęła mnie ochota
By wypocząć dziś skutecznie
Cóż... marzenie nazbyt piękne

Jestem głodny... słyszę słowa
Jajecznica nie gotowa?
Co?... polenić byś się chciała?
Po śniadaniu moja Mała...

Jedenasta... w domu sprzątam
I po kuchni też się krzątam
Pichcę cosik... tak... koniecznie
Czeka moje głodne Szczęście

Znów naczynia zmywam szybko
Pyszny obiad moja Rybko
Płyną w przestrzeń grzeczne słowa
A ja muszę gar szorować

Zmierzch... zmęczenie mnie dopada
A tu chłop z uśmiechem gada
Że na spacer by się wybrał
Romantyczny wszak mężczyzna

Zachód słońca... złote lśnienia
I mój nastrój też się zmienia
Na pieszczoty mam ochotę
O kochaniu coś tam plotę...

Powracamy... kolacyjka...
Już podaję... jeszcze chwilka
Tapczan migiem zaścieliłam
Podśpiewując się umyłam

Lecz niestety... chłop zmęczony
Do figli nie nastrojony
Mocno wtula się w poduszkę
Słyszę... chrapie... Czy ja usnę?

Jest niedziela... słonko wstaje
Przyrodzenie samo staje
Więc nie męczy używanie
Miłe zmysłom folgowanie

No a później cóż... niestety
Zrób śniadanie... zrób kotlety
Na kolację przyrządź coś
Bo żarłoczny ze mnie gość

Usłyszałam jeszcze słowa
By kanapki przyszykować...
Te do pracy... Tu tupnęłam
Sam zabieraj się do dzieła!

Poniedziałek... chłop jest głodny
Bo tyłeczek zbyt wygodny
By się ruszyć... choć to chwilka
I kanapek zrobić kilka

Czas wciąż płynie... świat się zmienia
Zostają przyzwyczajenia
Choćby chłop pochodził z miasta
Został leniem... No i basta!

Napisany, 29 sierpnia 2010 r.

]]>

Napisany, 29 sierpnia 2010 r.

]]> <![CDATA[PIOSENKA BOHATERA]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7504 Tue, 31 Aug 2010 15:04:32 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7504 jak sznur a w nim rozmowy daremne bo podległe.
Całe lato była moja jesień. Ty się trudzisz i ulegasz
potomnym, a za oknem babie lato wypytuje o ciebie.

Los jest zrębkiem, wiórem. Marzenia pozostały
w kastanietach. Uderzałem czule a dźwięki wyszły ostre.
Masz swoje minuty na końcu nosa. Nic nie zaskoczy
oczu. Chleb razowy, może kwaśne mleko, albo filiżanka
czarnej kawy. Na to gnanie nigdy nie wiadomo dokąd.

31.08.2010

miłującym, wszystkim

autor: żelazny

[Obrazek: pajeczyna.jpg]

]]> jak sznur a w nim rozmowy daremne bo podległe.
Całe lato była moja jesień. Ty się trudzisz i ulegasz
potomnym, a za oknem babie lato wypytuje o ciebie.

Los jest zrębkiem, wiórem. Marzenia pozostały
w kastanietach. Uderzałem czule a dźwięki wyszły ostre.
Masz swoje minuty na końcu nosa. Nic nie zaskoczy
oczu. Chleb razowy, może kwaśne mleko, albo filiżanka
czarnej kawy. Na to gnanie nigdy nie wiadomo dokąd.

31.08.2010

miłującym, wszystkim

autor: żelazny

[Obrazek: pajeczyna.jpg]

]]> <![CDATA[FIGLE Z KARPIEM]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7497 Mon, 30 Aug 2010 14:32:53 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7497 [Obrazek: bjqkq2xq.jpg]

Raz Barbusia grzechu warta
Zaliczała Pana Karpia
Bo na figle i pieszczotę
Nieustannie ma ochotę

Mój Karpiku... Złotousty
Jakie ty masz piękne łuski
Pyszczkiem ruszasz tak czarownie
Ciało silne... choć ciut mokre

To mi jednak nie przeszkadza
Bo potrafisz wciąż dogadzać
Swym języczkiem nader giętkim
Spełniasz wszelkie moje chętki

Szczupak straszny... ząbki ostre
Z nim pieszczoty nader groźne
Więc ja wolę Cię Karpiku
Z tobą miłe fiku - miku

Tak Barbusia wciąż mówiła
Lecz Karpikiem się znudziła
Skorzystała z niego w pełni
Wylądował na patelni

Stąd nauka jedna płynie
Nie zaufa Karp dziewczynie
Lepiej żyć bez przyjemności
Bo zostają tylko ości

Napisany, 26 sierpnia 2010 r.

]]>

Napisany, 26 sierpnia 2010 r.

]]> <![CDATA[Gdybyś]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7496 Mon, 30 Aug 2010 13:46:29 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7496 i zatrzymać słone deszcze…
I, gdybyś tak mogła choćby z lotu ptaka
spojrzeć w blask oczu raz jeszcze…

Otulasz wciąż mgiełką co było i będzie
i słuchasz mowy muszelek,
a one wciąż krzyczą, wskazują ci ścieżkę
do małych, gasnących iskierek.

Wśród fal na Bałtyku, wśród szumu na wietrze
wskazujesz drogę do szczęścia,
rozpalasz wciąż życie, podsycasz nadzieję
i świat się cały uśmiecha.

Jesteś jak biały kruk, zupełnie dziś wolny,
wciąż robisz co serce ci każe,
ocierasz oczy, by solą nie szkodzić
i miłość podajesz w darze.

Więc gdybyś dziś chciała i gdybyś tak mogła…
Wznieś się wysoko po szczęście,
nad domem rodzinnym złap w locie (te) słowa,
które radują wciąż serce.

25.08.2010

autor:Musiaala

[Obrazek: 524_DSCF4328_380_b.jpg]

]]> i zatrzymać słone deszcze…
I, gdybyś tak mogła choćby z lotu ptaka
spojrzeć w blask oczu raz jeszcze…

Otulasz wciąż mgiełką co było i będzie
i słuchasz mowy muszelek,
a one wciąż krzyczą, wskazują ci ścieżkę
do małych, gasnących iskierek.

Wśród fal na Bałtyku, wśród szumu na wietrze
wskazujesz drogę do szczęścia,
rozpalasz wciąż życie, podsycasz nadzieję
i świat się cały uśmiecha.

Jesteś jak biały kruk, zupełnie dziś wolny,
wciąż robisz co serce ci każe,
ocierasz oczy, by solą nie szkodzić
i miłość podajesz w darze.

Więc gdybyś dziś chciała i gdybyś tak mogła…
Wznieś się wysoko po szczęście,
nad domem rodzinnym złap w locie (te) słowa,
które radują wciąż serce.

25.08.2010

autor:Musiaala

[Obrazek: 524_DSCF4328_380_b.jpg]

]]> <![CDATA[Dzień dzisiejszy...]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7491 Fri, 20 Aug 2010 18:58:47 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7491 [Obrazek: uwr9o99y.jpg]

Popłynęły moje myśli
Jak marzenia kolorowe
We śnie, który był realnym
Żyły słowa... dni tęczowe

Dziś kolory wciąż dostrzegam
W kroplach Szklarki błyszczy tęcza
Czas... nie mogę go zawrócić
Z oczu spływa łza niewielka

Napisany, 20 sierpnia 2010 r.

]]>

Napisany, 20 sierpnia 2010 r.

]]> <![CDATA[Krasnoludek Urwipał]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7488 Thu, 19 Aug 2010 14:15:38 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7488 Krasnoludek Urwipał

Słyszeliście o krasnoludkach, małych ludzikach, które pomagają ludziom w domu. Dawniej trudno było utrzymać w porządku chatę bez tych pracowitych stworzeń. No bo kto lepiej wie, kiedy zdjąć garnek z mlekiem z ognia tak, by się nie przypaliło? Albo kto dokładniej potrafi wyzbierać okruszki chleba z najmniejszych dziur w podłodze? Czyje ręce mogły spleść szybciej dziewczynkom warkocze jak nie te pracowite, migające wśród puszystych włosów - właśnie krasnoludkowe. Jak świat długi i szeroki krasnoludki pomagały ludziom w domu. Było ich tysiące w każdej wsi, tak że ledwo starczało im muchomorów na spoczynek. Dobre to były stworzenia, a wszystkie pożyteczne i pracowite.
Wszystkie!
- Wszystkie?

No właśnie, był taki jeden, o którym muszę wam opowiedzieć. Otóż rzeczywście krasnoludki, były pożyteczne, pracowite i uczynne, wszystkie niemal bez wyjątku, wszystkie poza tym jednym - nazywał się Urwipał. Oj, dokazywał Urwipał, że wstyd to mówić. Niejedna mucha skończyła przez niego swój żywot w gorącym mleku, dziewczynkom w nocy potrafił zamiast dwóch - zapleść trzy warkocze, kurom do ziarna piasku nasypał, w środku nocy udawał koguta tego, którego ludzie rankiem kiedyś używali zamiast budzika, motylom skrzydła węglem malował - taki to był Urwipał.
Starsze krasnoludki zamartwiały się okropnie. Najpierw tłumaczyły mu, by się zmienił, potem mu dawały rozmaite kary. Klęczał Urwipał na okruchach suchego chleba albo musiał przenieść worek ziarna przez podwórko - ziarno po ziarnie. Niewiele to pomogło. Urwipał był wciąż tym samym Urwipałem.
- Urwipale, wstyd nam przynosisz, ludziom nie pomagasz i ciągle psocisz. Odejdź więc do lasu ciemnego, idź na łąki puste, szukaj losu swego - zawyrokował najstarszy i najmądrzejszy z krasnoludków zwany Wieszczykiem.

- Nie chcecie mnie, to wasza strata - krzyknął Urwipał - wy tu harujcie, a ja się będę dobrze bawił. Zabrał węzełek ze swoimi rzeczami i poszedł, nie oglądając się. A trzeba wam wiedzieć, że krasnoludki mają jedną słabość. Nie potrafią żyć bez dzieci. Krasnoludek pozbawiony widoku najmłodszych najpierw smutnieje, potem szarzeje, i to wraz z całym ubrankiem, na koniec marszczy się i skręca jak kwiat bez wody. Wreszcie zapada w sen, z którego może go obudzić jedynie szczebiot małego dziecka.

Myślicie, że Urwipał w ogóle się tym przejął? - a gdzie tam. Szedł zapatrzony w koniec swojego nosa, omal głowy sobie nie rozbił o wystającą gałąź. Wieczorem, zamiast jak przyzwoity krasnoludek położyć się pod muchomorem, skoczył pod najbardziej obślizłego maślaka i chrapał tak przeraźliwie, że aż ślimaki zjeżdżały z grzybów. Kto nie spał pod maślakiem, ten nawet nie może sobie wyobrazić, jak wygląda strój krasnoludka po takiej nocy. Brudny, oblepiony wyschnietą trawą, bardziej przypominał wychudzoną ropuchę niż prawdziwego krasnala.

W południe Urwipał zaczął się czuć nieswojo.
- Przydałby się garnek gorącego mleka, tyle much lata na tej łące miałyby niezłą kąpiel - pomyślał i zaśmiał się w duchu, ale ten śmiech wcale go nie przekonał, że jest mu wesoło. Ba! Z każdą godziną było mu mniej do śmiechu. Złapał nawet motyla, chciał mu posmalić skrzydła, ale nigdzie nie mógł znaleźć czegoś bardziej brudnego niż on sam.
Wieczorem ujrzał starą chatę. Chata jak wiele innych, ale wyglądała, jakby się miała zaraz rozpaść.

- Jak mieszkają tu ludzie, to będę psocił - pomyślał radośnie - Sprawdźmy, z kim tu mamy do czynienia.
Powoli poruszył drzwiami, a ze starych desek i zawiasów popłynęła cała muzyka dźwięków, od skrzypiących po trzeszczące.
- Mamo, to ty? - usłyszał głos małego dziecka.
- Nie, synku. To wiatr hula po domu - odezwała się kobieta. - Kończ już kolację i idź spać, ja muszę jeszcze rozwiesić pranie. Tak mnie jakoś dzisiaj plecy bolą, że nie mogę sobie poradzić.
-Kolacja! To daje pewne możliwości - pomyślał Urwipał. - Zawsze jest trochę okruszków do rozsypania, albo kubek z mlekiem dla much. Taka kolacja to dla mnie okazja.

Im dłużej o tym myślał, tym mocniej czuł, że coś dzieje się z jego żołądkiem. Otóż z kolacją jest tak, że im dłużej jest ona na stole, tym bardziej ją chcemy zjeść. Chociaż chłopiec był mały, to apetyt miał wielki. Po posiłku zostały jedynie okruszki i talerze do wylizania. To za mało nawet jak dla krasnala, ale dobre i to.
Urwipał zmęczony zasnął, obiecując sobie, że rano pohula przy śniadaniu.
Ranek poznać można po brzękaniu naczyń, zapachu gotowanego mleka, czy skrzypieniu chleba krojonego nożem. Tak wygląda ranek w prawie każdym domu. Ale w tym było inaczej. Wczorajsze naczynia, jak stały wylizane wieczorem przez Urwipała, tak stały i w ogóle nie chciały napełnić się śniadaniem.

Ciszę przerwał szept małego chłopca.
- Co ci jest, mamuniu?
- Trochę mnie zmogło - odpowiedziała - koło kuchni stoi mleko nalej sobie.
- Mleko - pomyślał Urwipał - dam ja wam mleko!
Ale kiedy dobiegł do rondla, ogarnęły go wątpliwości - zawsze topiłem muchy w gorącym mleku, a to jest zimne. Która mucha da się utopić w zimnym mleku? Chyba tylko stara i chora. Trzeba je zagrzać, a potem pokażę takie psoty, że będą mieli za swoje.
Łatwo przestawić garnek z mlekiem, kiedy głową sięga się wyżej klamki. Dla krasnoludka to wysiłek nie lada, ale udało się.
- No tak, ale jak tu grzać mleko, kiedy w piecu nie napalone. Trudno, w końcu nie ma psot bez wysiłku.

Skoczył Urwipał pozbierać chrustu i wkrótce w piecu wesoło buzował ogień.
- No, teraz mogę obejrzeć się za muchami - pomruczał Urwipał. Ale zanim zobaczył choćby jedną muchę, mleko zaczęło podnosić się, pienić - wrzało i było pewne, że zaraz wykipi. Urwipał niewiele zastanawiając się, posunął garnek z ognia. Chwycił kubek i napełnił go gorącym białym płynem. Ocierając pot z czoła, usiadł zmęczony koło pieca. Usłyszał tupot małych nóżek.
- Mamo, to ty mi nalałaś gorącego mleka?

Chłopcu odpowiedział jedynie ciężki oddech chorej kobiety.
- „Z much w mleku to dzisiaj nic nie będzie - pomyślał Urwipał. Ale okruchy chleba to rozsypię po całym mieszkaniu”. Chwycił nóż i ukroił kilka kromek. Gęsto rozsypał okruchy po całej izbie.
Tarzał się w nich i podrzucał do góry. Zabawa długo nie trwała, ktoś znowu podbiegł do stołu.
- Mamo, jaki dobry ten chleb, dziękuję, dziękuję! krzyczał malec.
- „Dobry, dobry”, „dziękuję, dziękuję” - wtórował mu jak echo krasnoludek. Jedz sobie, wieczorem zobaczysz, jak nagotuję mleka z muchami. Czuł jednak, że głos więźnie mu w gardle i powoli coś zaczyna kapać z oczu. Oj, to chyba nie był pot.

Skrzacik rozejrzał się po chacie:
- Chyba tu muszę posprzątać. W takim bałaganie nie widać nawet, że rozspywałem okruchy. Chwycił za miotłę - chata zmieniła się nie do poznania. Minęło kilka godzin, już miał rozpocząć rozsypywanie okruchów, gdy spostrzegł, że zapadł wieczór. Przypomniał sobie, że właściwie, to trzeba by już znowu zagrzać mleka - w końcu planował topić muchy.
Minęły dwa dni. Kobieta wstała z łóżka i mocno przytuliła uradowanego syna. Rozglądała się po chacie, nie wierząc własnym oczom. Wszystko było wysprzątane, naczynia pomyte, nawet tę podziurawioną koszulę malca ktoś zacerował.

- Chyba Bóg nam przysłał armię najlepszych skrzatów - dziwiła się, rozkładając ręce. Co za dobre istoty tu były.
- Dam wam ja „dobre” - pomyślał krasnoludek ocierając pot z czoła. Jak skończę tylko naprawiać te skrzypiące drzwi, to narąbię drewna, ugotuję mleko i wrzucę tam muchę - wcześniej czy później i tak ją wrzucę - w końcu jestem Urwipał, psotnik nad psotniki.

Tomasz Sakiewicz „Bajki dla Marysi i Alicji”, Wyd. Nowy Świat
]]> Krasnoludek Urwipał

Słyszeliście o krasnoludkach, małych ludzikach, które pomagają ludziom w domu. Dawniej trudno było utrzymać w porządku chatę bez tych pracowitych stworzeń. No bo kto lepiej wie, kiedy zdjąć garnek z mlekiem z ognia tak, by się nie przypaliło? Albo kto dokładniej potrafi wyzbierać okruszki chleba z najmniejszych dziur w podłodze? Czyje ręce mogły spleść szybciej dziewczynkom warkocze jak nie te pracowite, migające wśród puszystych włosów - właśnie krasnoludkowe. Jak świat długi i szeroki krasnoludki pomagały ludziom w domu. Było ich tysiące w każdej wsi, tak że ledwo starczało im muchomorów na spoczynek. Dobre to były stworzenia, a wszystkie pożyteczne i pracowite.
Wszystkie!
- Wszystkie?

No właśnie, był taki jeden, o którym muszę wam opowiedzieć. Otóż rzeczywście krasnoludki, były pożyteczne, pracowite i uczynne, wszystkie niemal bez wyjątku, wszystkie poza tym jednym - nazywał się Urwipał. Oj, dokazywał Urwipał, że wstyd to mówić. Niejedna mucha skończyła przez niego swój żywot w gorącym mleku, dziewczynkom w nocy potrafił zamiast dwóch - zapleść trzy warkocze, kurom do ziarna piasku nasypał, w środku nocy udawał koguta tego, którego ludzie rankiem kiedyś używali zamiast budzika, motylom skrzydła węglem malował - taki to był Urwipał.
Starsze krasnoludki zamartwiały się okropnie. Najpierw tłumaczyły mu, by się zmienił, potem mu dawały rozmaite kary. Klęczał Urwipał na okruchach suchego chleba albo musiał przenieść worek ziarna przez podwórko - ziarno po ziarnie. Niewiele to pomogło. Urwipał był wciąż tym samym Urwipałem.
- Urwipale, wstyd nam przynosisz, ludziom nie pomagasz i ciągle psocisz. Odejdź więc do lasu ciemnego, idź na łąki puste, szukaj losu swego - zawyrokował najstarszy i najmądrzejszy z krasnoludków zwany Wieszczykiem.

- Nie chcecie mnie, to wasza strata - krzyknął Urwipał - wy tu harujcie, a ja się będę dobrze bawił. Zabrał węzełek ze swoimi rzeczami i poszedł, nie oglądając się. A trzeba wam wiedzieć, że krasnoludki mają jedną słabość. Nie potrafią żyć bez dzieci. Krasnoludek pozbawiony widoku najmłodszych najpierw smutnieje, potem szarzeje, i to wraz z całym ubrankiem, na koniec marszczy się i skręca jak kwiat bez wody. Wreszcie zapada w sen, z którego może go obudzić jedynie szczebiot małego dziecka.

Myślicie, że Urwipał w ogóle się tym przejął? - a gdzie tam. Szedł zapatrzony w koniec swojego nosa, omal głowy sobie nie rozbił o wystającą gałąź. Wieczorem, zamiast jak przyzwoity krasnoludek położyć się pod muchomorem, skoczył pod najbardziej obślizłego maślaka i chrapał tak przeraźliwie, że aż ślimaki zjeżdżały z grzybów. Kto nie spał pod maślakiem, ten nawet nie może sobie wyobrazić, jak wygląda strój krasnoludka po takiej nocy. Brudny, oblepiony wyschnietą trawą, bardziej przypominał wychudzoną ropuchę niż prawdziwego krasnala.

W południe Urwipał zaczął się czuć nieswojo.
- Przydałby się garnek gorącego mleka, tyle much lata na tej łące miałyby niezłą kąpiel - pomyślał i zaśmiał się w duchu, ale ten śmiech wcale go nie przekonał, że jest mu wesoło. Ba! Z każdą godziną było mu mniej do śmiechu. Złapał nawet motyla, chciał mu posmalić skrzydła, ale nigdzie nie mógł znaleźć czegoś bardziej brudnego niż on sam.
Wieczorem ujrzał starą chatę. Chata jak wiele innych, ale wyglądała, jakby się miała zaraz rozpaść.

- Jak mieszkają tu ludzie, to będę psocił - pomyślał radośnie - Sprawdźmy, z kim tu mamy do czynienia.
Powoli poruszył drzwiami, a ze starych desek i zawiasów popłynęła cała muzyka dźwięków, od skrzypiących po trzeszczące.
- Mamo, to ty? - usłyszał głos małego dziecka.
- Nie, synku. To wiatr hula po domu - odezwała się kobieta. - Kończ już kolację i idź spać, ja muszę jeszcze rozwiesić pranie. Tak mnie jakoś dzisiaj plecy bolą, że nie mogę sobie poradzić.
-Kolacja! To daje pewne możliwości - pomyślał Urwipał. - Zawsze jest trochę okruszków do rozsypania, albo kubek z mlekiem dla much. Taka kolacja to dla mnie okazja.

Im dłużej o tym myślał, tym mocniej czuł, że coś dzieje się z jego żołądkiem. Otóż z kolacją jest tak, że im dłużej jest ona na stole, tym bardziej ją chcemy zjeść. Chociaż chłopiec był mały, to apetyt miał wielki. Po posiłku zostały jedynie okruszki i talerze do wylizania. To za mało nawet jak dla krasnala, ale dobre i to.
Urwipał zmęczony zasnął, obiecując sobie, że rano pohula przy śniadaniu.
Ranek poznać można po brzękaniu naczyń, zapachu gotowanego mleka, czy skrzypieniu chleba krojonego nożem. Tak wygląda ranek w prawie każdym domu. Ale w tym było inaczej. Wczorajsze naczynia, jak stały wylizane wieczorem przez Urwipała, tak stały i w ogóle nie chciały napełnić się śniadaniem.

Ciszę przerwał szept małego chłopca.
- Co ci jest, mamuniu?
- Trochę mnie zmogło - odpowiedziała - koło kuchni stoi mleko nalej sobie.
- Mleko - pomyślał Urwipał - dam ja wam mleko!
Ale kiedy dobiegł do rondla, ogarnęły go wątpliwości - zawsze topiłem muchy w gorącym mleku, a to jest zimne. Która mucha da się utopić w zimnym mleku? Chyba tylko stara i chora. Trzeba je zagrzać, a potem pokażę takie psoty, że będą mieli za swoje.
Łatwo przestawić garnek z mlekiem, kiedy głową sięga się wyżej klamki. Dla krasnoludka to wysiłek nie lada, ale udało się.
- No tak, ale jak tu grzać mleko, kiedy w piecu nie napalone. Trudno, w końcu nie ma psot bez wysiłku.

Skoczył Urwipał pozbierać chrustu i wkrótce w piecu wesoło buzował ogień.
- No, teraz mogę obejrzeć się za muchami - pomruczał Urwipał. Ale zanim zobaczył choćby jedną muchę, mleko zaczęło podnosić się, pienić - wrzało i było pewne, że zaraz wykipi. Urwipał niewiele zastanawiając się, posunął garnek z ognia. Chwycił kubek i napełnił go gorącym białym płynem. Ocierając pot z czoła, usiadł zmęczony koło pieca. Usłyszał tupot małych nóżek.
- Mamo, to ty mi nalałaś gorącego mleka?

Chłopcu odpowiedział jedynie ciężki oddech chorej kobiety.
- „Z much w mleku to dzisiaj nic nie będzie - pomyślał Urwipał. Ale okruchy chleba to rozsypię po całym mieszkaniu”. Chwycił nóż i ukroił kilka kromek. Gęsto rozsypał okruchy po całej izbie.
Tarzał się w nich i podrzucał do góry. Zabawa długo nie trwała, ktoś znowu podbiegł do stołu.
- Mamo, jaki dobry ten chleb, dziękuję, dziękuję! krzyczał malec.
- „Dobry, dobry”, „dziękuję, dziękuję” - wtórował mu jak echo krasnoludek. Jedz sobie, wieczorem zobaczysz, jak nagotuję mleka z muchami. Czuł jednak, że głos więźnie mu w gardle i powoli coś zaczyna kapać z oczu. Oj, to chyba nie był pot.

Skrzacik rozejrzał się po chacie:
- Chyba tu muszę posprzątać. W takim bałaganie nie widać nawet, że rozspywałem okruchy. Chwycił za miotłę - chata zmieniła się nie do poznania. Minęło kilka godzin, już miał rozpocząć rozsypywanie okruchów, gdy spostrzegł, że zapadł wieczór. Przypomniał sobie, że właściwie, to trzeba by już znowu zagrzać mleka - w końcu planował topić muchy.
Minęły dwa dni. Kobieta wstała z łóżka i mocno przytuliła uradowanego syna. Rozglądała się po chacie, nie wierząc własnym oczom. Wszystko było wysprzątane, naczynia pomyte, nawet tę podziurawioną koszulę malca ktoś zacerował.

- Chyba Bóg nam przysłał armię najlepszych skrzatów - dziwiła się, rozkładając ręce. Co za dobre istoty tu były.
- Dam wam ja „dobre” - pomyślał krasnoludek ocierając pot z czoła. Jak skończę tylko naprawiać te skrzypiące drzwi, to narąbię drewna, ugotuję mleko i wrzucę tam muchę - wcześniej czy później i tak ją wrzucę - w końcu jestem Urwipał, psotnik nad psotniki.

Tomasz Sakiewicz „Bajki dla Marysi i Alicji”, Wyd. Nowy Świat
]]> <![CDATA[Bezławki: legenda o św. Graalu]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7487 Thu, 19 Aug 2010 14:04:58 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7487 Bezławki: legenda o św. Graalu

Zaginiony kielich, którego Chrystus miał używać w czasie ostatniej wieczerzy, według legendy, był przez pewien czas ukryty w kościele w Bezławkach .

Historia zaczyna się w Anglii, skąd święty Graal miał trafić na Litwę. Po bitwie pod Hastings dzieci króla Harolda Godwinsona musiały uciec z Anglii. Udały się przez Litwę i Kijów do Bizancjum. Dwóch synów króla Harolda pozostało na Litwie.

Według niektórych historyków starszy syn króla Anglii był przodkiem króla Polski Władysława Jagiełły. W inwentarzach kościelnych w Bezławkach opisano greckie (ruskie) antepedium - ozdobną osłonę ołtarza.

Według miejscowych przekazów antepedium oraz święty kielich były darem księcia litewskiego Świdrygiełły, brata króla Władysława.

W czasie ostatniej wojny polsko-krzyżackiej, gdy latem 1520 oddziały tatarskie nadeszły pod Bezławki, kielich miał zostać zamurowany w ścianie kościoła. Święty Graal po raz kolejny zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach; w miejscu jego ukrycia pozostał tylko wybity otwór.
]]> Bezławki: legenda o św. Graalu

Zaginiony kielich, którego Chrystus miał używać w czasie ostatniej wieczerzy, według legendy, był przez pewien czas ukryty w kościele w Bezławkach .

Historia zaczyna się w Anglii, skąd święty Graal miał trafić na Litwę. Po bitwie pod Hastings dzieci króla Harolda Godwinsona musiały uciec z Anglii. Udały się przez Litwę i Kijów do Bizancjum. Dwóch synów króla Harolda pozostało na Litwie.

Według niektórych historyków starszy syn króla Anglii był przodkiem króla Polski Władysława Jagiełły. W inwentarzach kościelnych w Bezławkach opisano greckie (ruskie) antepedium - ozdobną osłonę ołtarza.

Według miejscowych przekazów antepedium oraz święty kielich były darem księcia litewskiego Świdrygiełły, brata króla Władysława.

W czasie ostatniej wojny polsko-krzyżackiej, gdy latem 1520 oddziały tatarskie nadeszły pod Bezławki, kielich miał zostać zamurowany w ścianie kościoła. Święty Graal po raz kolejny zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach; w miejscu jego ukrycia pozostał tylko wybity otwór.
]]> <![CDATA[* * * Tchnienie czasu * * *]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7480 Tue, 17 Aug 2010 17:59:53 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7480 [Obrazek: 6kuamby3.jpg]

Nadeszła ta jedna chwila… chwila zadumania
Z otchłani nadpłynął znak… imperatyw wezwania
Czas zawisł nad niebytem, odnalazł wskazanie
W wieczności odcisnął ślad, swoje nowe przesłanie

Stanął i… znowu ruszył… nowy czas otworzył
Tchnął złotym blaskiem w bezkresie przestworzy
Zawirował wśród gwiazd… pełne koło zatoczył
Ze skarbnicy Natury uwolnił magię Wszechmocy

napisany: Warszawa, dnia 16.08.2010r.]]> [Obrazek: 6kuamby3.jpg]

napisany: Warszawa, dnia 16.08.2010r.]]> <![CDATA[PŁYNĘ Z OBŁOKAMI... 4]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7471 Sun, 15 Aug 2010 09:07:29 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7471 [Obrazek: qwz3modw.jpg]

fot. Barbusia

fot. Barbusia

fot. Barbusia

fot. Barbusia

fot. Barbusia

fot. Barbusia

fot. Barbusia

fot. Barbusia

]]>

fot. Barbusia

]]> <![CDATA[Jaskółki...]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7468 Sat, 14 Aug 2010 21:29:29 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7468 [Obrazek: hk692zqp.jpg]

Odleciały już jaskółki
I nie krążą nad mym domem
Dziwna cisza w duszy dźwięczy
Świat w kropelkach deszczu tonie

Smutek cicho płacze w sercu
Za ptakami co w błękicie
Są wspomnieniem lat dzieciństwa
Które kocham... tak jak życie

Mija lato słońca pełne
Chwil, co szczęście mi dawały
Zapach kwiatów... zieleń świerków
Myśli w Tęczy wirowały

Jesień zbliża się powoli
Będzie złota... kolorowa
Pośród brązów i czerwieni
Dni minione w sercu schowam

Przyjdzie zima... za nią wiosna
Maj... powrotu czas nastanie
W cieple słońca migną skrzydła
Szczęście niebem darowane

Napisany, 14 sierpnia 2010 r.

]]>

Napisany, 14 sierpnia 2010 r.

]]> <![CDATA[PIĘKNO ZWYCZAJNYCH DNI... 4]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7461 Wed, 11 Aug 2010 19:34:20 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7461 W drodze do pracy mijam pewien niewielki domek. Jest otoczony wysokimi drzewami. Słoneczne promienie przedzierają się wśród gałęzi poprzez gęste listowie i ciemnozielone igiełki... Już od dłuższego czasu pragnęłam uchwycić to zjawisko swym aparatem...
Dzisiaj nareszcie spełniło się moje marzenie... Oprócz cichego pstryk... pstryk było
słychać nucenie - "Iść, ciągle iść w stronę słońca..."

fot. Barbusia

fot. Barbusia

fot. Barbusia

fot. Barbusia

]]> W drodze do pracy mijam pewien niewielki domek. Jest otoczony wysokimi drzewami. Słoneczne promienie przedzierają się wśród gałęzi poprzez gęste listowie i ciemnozielone igiełki... Już od dłuższego czasu pragnęłam uchwycić to zjawisko swym aparatem...
Dzisiaj nareszcie spełniło się moje marzenie... Oprócz cichego pstryk... pstryk było
słychać nucenie - "Iść, ciągle iść w stronę słońca..."

fot. Barbusia

]]> <![CDATA[KOMENDA REJONOWA POLICJI WARSZAWA]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7457 Tue, 10 Aug 2010 19:52:05 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7457 [Obrazek: vg5tgmg4.jpg]

PROJEKT WZORU UŻYTKOWEGO]]> [Obrazek: vg5tgmg4.jpg]

PROJEKT WZORU UŻYTKOWEGO]]> <![CDATA[9.4.P.2 KOMISARIAT KOLEJOWY POLICJI WARSZAWA]]> http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7456 Tue, 10 Aug 2010 13:54:28 +0000 http://www.naszswiat.info/showthread.php?tid=7456 [Obrazek: idx2rqh5.jpg]

projekt wzoru użytkowego

[Obrazek: o2rpzfd7.jpg]

wzór użytkowy

[Obrazek: i3yxbtpa.jpg]

wzór użytkowy

[Obrazek: 7bdp4bu4.jpg]

wzór użytkowy

[Obrazek: xes9pc8l.jpg]

wzór użytkowy]]> [Obrazek: idx2rqh5.jpg]

projekt wzoru użytkowego

[Obrazek: o2rpzfd7.jpg]

wzór użytkowy

[Obrazek: i3yxbtpa.jpg]

wzór użytkowy

[Obrazek: 7bdp4bu4.jpg]

wzór użytkowy

[Obrazek: xes9pc8l.jpg]

wzór użytkowy]]>