Szklarka - czas się zatrzymał... 6

[Barbusia]

Dzień kolejny... pełen słońca
Radość moja nie ma końca
Chwile, które dają Szczęście
Wplatam w myśli barwną Tęczę

Widzę Szklarkę... lśnienia srebrne
One sercu tak potrzebne
Jego bicie... szum strumienia
W jedność nagle się zamienia


Był wczesny wiosenny poranek. Ciekawskie słońce zaglądało przez firankę do pokoju.
Gdzieś w oddali świergotały ptaki, a ja z błogim uśmiechem na twarzy nie miałam jeszcze
ochoty wstawać z łóżka. Wtem usłyszałam brzęczenie... Góry, zniecierpliwione moim
ociąganiem przysłały stanowczą pszczółkę, która nie pozwoliła na dalsze leniuchowanie.
Przeciągłe bzy... bzy... postawiło mnie na nogi. W oczach rozbłysła radość...
Szklarka... Dzisiaj zostanę jej przedstawiona... Ruszajmy...

I znów byłam oczarowana pięknem otaczającego mnie świata.
Prastare świerki, lekko poruszające listkami brzozy, kolorowe kwiaty... Wśród drzew
pojawiały się nagie skały, szyszki toczyły pod nogami a zielone mchy zachwycały
swoją odmiennością. W drodze do wodospadu dostrzegłam skałę zawieszoną nad potokiem.
Na samej górze rosło drzewo, przyciągając ku sobie mój wzrok...
I nadszedł ten moment, gdy oczom ukazała się Szklarka. Słońce rozjaśniało ją swoim blaskiem.
Złote promienie tańczyły w kropelkach wody a dominujący szum wciskał się w głąb duszy i serca.
Przycupnęłam chwilę na kamieniu, jednak później skierowałam się ku ławeczce, która
przyciągała mnie w magiczny sposób... Mojej ławeczce... Usiadłam jakby machinalnie...
I stało się... Czas się zatrzymał... Znikło wszystko dokoła, cały realny świat...
Pozostał tylko szum Szklarki i moje myśli... blask brązowych oczu i srebrne lśnienia wody...
Byłyśmy Jednym...

Nie wiem jak długo siedziałam zamyślona nim do rzeczywistości nie przywołało mnie delikatne
dotknięcie dłoni i ciche pytanie: Ruszamy ?... Skinęłam głową, że tak i powoli wróciłam
z odległego świata... Jednego byłam pewna. Powrócę... Powrócę jak tylko będzie to możliwe...
Szklarka zaczeka... Wiem... A ja pragnę znów poczuć jej bliskość...

Wyruszyliśmy, a Liczyrzepa siedzący na zwalonym pniu spoglądał z oddali zamyślony.
On już wiedział, że w jego Królestwie zostanie moje serce...

fot. Barbusia

LEGENDA O SZKLARCE...


W pobliżu Szklarskiej Poręby miał swoją siedzibę straszliwy smok.
Był tak przerażający, że ludzie omijali go z daleka. Nad czeską Strugą
mieszkał szklarz z małą córeczką, którą zwano Szklarką. Była sympatycznym,
uczynnym i wesołym dzieckiem. Pewnego dnia spotkała w lesie zmartwionego
Ducha Gór. Swoim śmiechem i radością przegoniła jego smutki, a następnie
opowiedziała o swojej rodzinie, po czym odprowadziła do lasu.
Dziewczynka ujęła go swoją dobrocią, lecząc ranne zwierzęta. Gdy pewnego
dnia opatrzyła małą sarenkę, ta pobiegła w las, a Szklarka za nią.
Dostrzegł to Liczyrzepa i zaniepokojony bliskością smoczej siedziby
udał się za Szklarką. Dziewczynka biegła prosto w stronę niebezpieczeństwa.
Gdy była już bardzo blisko, Liczyrzepa chcąc ją ratować, cisnął głazem
w kierunku smoka, ale nie trafił. Kamień uderzył w środek potoku.
Kamienne dno pękło i otworzyła się spora szczelina. Smok pozostał po jednej
stronie, a dziewczynka wpadła w powstałe urwisko. Na widok martwego
dziecka Duch Gór rozpłakał się. Kaskada wody spadała wprost
na nogi leżącej córki szklarza. Liczyrzepa wziął ciało dziewczynki i zaniósł je ojcu.
Od tego wydarzenia, powstały wodospad nazwano Szklarką.

fot. Barbusia

[Mgiełka]